Rynek sprzętu hi-fi ma dość osobliwy stosunek do postępu. W świecie streamerów, przetworników cyfrowo-analogowych, słuchawek bezprzewodowych i systemów all-in-one nowy model powinien pojawić się możliwie szybko, najlepiej z wydajniejszym procesorem, szybszym modułem sieciowym, obsługą kolejnych serwisów i aplikacją, która tym razem ma działać bezbłędnie. Klienci przyzwyczajeni do telefonów i komputerów automatycznie zakładają, że sprzęt sprzed pięciu lat jest przestarzały, nawet jeśli w dalszym ciągu spełnia wszystkie ich potrzeby. W przypadku klasycznych wzmacniaczy sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Jeżeli konstrukcja jest dobra, może pozostawać w katalogu przez dziesięć, piętnaście albo dwadzieścia lat. Jej długowieczność staje się powodem do dumy, a nie dowodem zaniedbania. Nikt rozsądny nie oczekuje przecież, że co dwa sezony ktoś wynajdzie nową lampę, odkryje kolejną klasę pracy albo udowodni, że wszystkie końcówki mocy budowano dotąd w niewłaściwy sposób. Oczywiście konstruktorzy wciąż poprawiają zasilacze, skracają ścieżki sygnałowe, selekcjonują tranzystory, udoskonalają zabezpieczenia i korzystają z coraz lepszych elementów, jednak efektem takich działań częściej jest ewolucja niż rewolucja. Kiedy więc znany, ceniony producent klasycznych komponentów stereo ogłasza, że stworzył wzmacniacz działający w dość wyjątkowy sposób, zbudowany inaczej niż wszystko, co dotychczas widzieliśmy, budzi to nie tylko zainteresowanie, ale też podejrzliwość. W końcu czy po tylu latach konstruowania wzmacniaczy, po wprowadzeniu do sprzedaży tylu urządzeń, które miały być tymi ostatecznymi, naprawdę można w tej materii wymyślić coś przełomowego? Twierdząco na to pytanie odpowiada Unison Research - włoska manufaktura znana przede wszystkim z produkcji nietuzinkowych wzmacniaczy lampowych. A żeby było jeszcze ciekawiej, jej arcyciekawe rozwiązanie zostało opracowane nie dla piecyków wykorzystujących szklane bańki, ale dla tranzystorowych końcówek mocy. Nowa technologia ma dać początek całej linii urządzeń, a po raz pierwszy zobaczyliśmy ją w zestawie dzielonym złożonym z przedwzmacniacza Unico PRE v2 i stereofonicznej końcówki mocy Unico DM v2.

Do Moonspell podchodziłem w ostatnich kilkunastu miesiącach kilka razy. Efekt przypominał nieco sinusoidę. Jeden album potrafił mnie naprawdę zainteresować, przy kolejnym zaczynałem się zastanawiać, o co właściwie tyle zamieszania, a następny znowu dawał nadzieję, że może tym razem w końcu zaskoczy. Niektóre płyty spodobały mi się już przy pierwszym przesłuchaniu, inne zwyczajnie mnie męczyły i trudno mi było dotrwać do ich końca. Dlatego gdy pojawiły się pierwsze informacje o nowym wydawnictwie, nie miałem szczególnie wygórowanych oczekiwań. Dopiero pierwszy singiel, będący zarazem utworem tytułowym, sprawił, że naprawdę zacząłem czekać na pełną płytę. Okazało się, że całkiem słusznie.

Kolejna edycja Audio Video Show przeszła do historii. Kiedy kilka tygodni temu organizatorzy zaczęli publikować zapowiedzi tegorocznych atrakcji, mogliśmy odnieść wrażenie, że szykuje się kolejny festiwal bicia rekordów. Największa liczba wystawców i sal, najdroższe systemy, najwięcej premier i prezentacji specjalnych. Coś takiego słyszeliśmy już jednak wiele razy, a stali bywalcy warszawskiej wystawy doskonale wiedzą, że nie zawsze przekłada się to na jakość samej imprezy. Można przecież ustawić w pokoju kolumny za trzy miliony złotych, podłączyć do nich wzmacniacze kosztujące drugie tyle i uzyskać dźwięk, od którego człowiekowi robi się niedobrze. Można zaprosić światowej sławy artystę, a później zorganizować spotkanie w taki sposób, że połowa zainteresowanych nie będzie miała szansy go zobaczyć. Można wreszcie zajmować coraz większą powierzchnię wystawienniczą, nie rozwiązując problemów logistycznych, takich jak dojazd, parkingi, kolejki, szatnie czy zwykła możliwość zjedzenia czegoś w trakcie wielogodzinnego zwiedzania. Na szczęście organizatorzy Audio Video Show dbali nie tylko o to, aby ta impreza rosła w oczach, ale także o to, aby stawała się coraz lepsza z punktu widzenia osób, do których od samego początku była kierowana - pasjonatów muzyki i sprzętu audio. I chyba właśnie to sprawiło, że po trzech dniach spędzonych w dwóch warszawskich hotelach i na PGE Narodowym doszedłem do wniosku, że wydarzyło się coś znacznie ważniejszego niż pobicie kolejnego rekordu. Największa polska wystawa sprzętu audio-video osiągnęła poziom, na którym nie musi już nikomu niczego udowadniać. Zamiast gonić światową czołówkę, sama zaczęła wyznaczać standardy.

Ponad 40 lat na scenie. Trzynaście albumów studyjnych. Setki koncertów, niezliczone solówki gitarowe i poziom głośności, który potrafi zrobić wrażenie nawet na ludziach przyzwyczajonych do ekstremalnego metalu. Dinosaur Jr. jest jednym z najważniejszych zespołów amerykańskiej alternatywy, a jego wpływ na rozwój indie rocka, noise rocka i całej późniejszej sceny gitarowej trudno przecenić. Grupę założyli w 1984 roku w Amherst, w stanie Massachusetts, J Mascis, Lou Barlow i perkusista Murph, czyli Patrick Murphy. Od początku jej znakami rozpoznawczymi były ciężkie, momentami niemal metalowe gitary, wielkie pokłady melodyjności, fantastyczne solówki Mascisa i jego charakterystyczny, senny, lekko znudzony wokal. "You're Living All Over Me" i "Bug" weszły do alternatywnego kanonu, a w kolejnych dekadach trudno byłoby znaleźć gitarową kapelę, która nie zetknęła się choćby pośrednio z ich wpływem.

Podróżowanie z bezprzewodowymi słuchawkami jest wygodne, dopóki nie okaże się, że chcemy podłączyć je do urządzenia, które nie obsługuje Bluetooth. Może to być pokładowy system rozrywki w samolocie, starszy laptop, telewizor albo sprzęt audio wyposażony jedynie w tradycyjne gniazdo słuchawkowe. Problem można rozwiązać za pomocą niewielkiego adaptera, ale nie wszystkie tego typu akcesoria oferują dobrą jakość transmisji, obsługę zaawansowanych kodeków czy możliwość jednoczesnego podłączenia dwóch par słuchawek. Brytyjska firma iFi Audio postanowiła połączyć te funkcje w jednym urządzeniu, prezentując UP Travel Max. Jest to rozwinięcie znanego już modelu UP Travel, które zachowuje jego kieszonkowe wymiary i uniwersalność, ale oferuje bardziej rozbudowaną elektronikę, obsługę bezstratnej transmisji Bluetooth i kilka dodatkowych rozwiązań, które mogą okazać się szczególnie przydatne podczas podróży.

Choć serwisy streamingowe zdominowały rynek muzyczny, płyty kompaktowe wciąż mają wielu zwolenników. Co więcej, zainteresowanie tym formatem zdaje się ponownie rosnąć, szczególnie na rynku wtórnym, gdzie za stosunkowo niewielkie pieniądze można kupić całe kolekcje albumów. Producenci sprzętu audio najwyraźniej dostrzegają ten trend, ponieważ w ich katalogach regularnie pojawiają się nowe odtwarzacze CD. Jednym z nich jest Musical Fidelity B1xcd, zaprojektowany jako naturalne uzupełnienie wzmacniacza zintegrowanego B1xi. Oba urządzenia należą do reaktywowanej serii B, której historia sięga lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Już wtedy brytyjska marka starała się udostępniać rozwiązania kojarzone ze sprzętem wysokiej klasy w bardziej przystępnych cenach. Powrót do tej koncepcji nastąpił w 2025 roku wraz z premierą wzmacniacza B1xi, a teraz dołącza do niego odtwarzacz płyt kompaktowych. Producent przekonuje, że nowy model ma zapewniać charakterystyczne dla Musical Fidelity, naturalne, płynne i lekko ocieplone brzmienie, nie wymagając przy tym wydawania fortuny.

Berliński The Ocean może być przykładem tego, jak powinna wyglądać udana muzyczna ewolucja. Komuś, kto nie zna tego projektu, może być ciężko uwierzyć, że debiutancki "Fluxion" i chociażby "Holocene" nagrał ten sam zespół. Chociaż w tym przypadku lepiej zabrzmiałoby określenie "grupa muzyków grających pod szyldem The Ocean". Przez ćwierć wieku działalności przez jej szeregi przewinęło się kilkadziesiąt osób, a jedynym stałym punktem pozostaje gitarzysta, kompozytor i autor tekstów Robin Staps. Zresztą trudno nazwać The Ocean zwyczajnym zespołem metalowym. Od początku była to raczej platforma do realizowania ambitnych pomysłów muzycznych, w których ciężkie gitarowe riffy, rozbudowane kompozycje i eksperymenty brzmieniowe spotykały się z równie nieoczywistą tematyką. Na "Precambrian" muzycy sięgnęli do geologicznej historii naszej planety, na "Heliocentric" i "Anthropocentric" przyglądali się relacjom między nauką, religią i ludzkim postrzeganiem świata, a później powrócili do dziejów Ziemi na albumach "Phanerozoic I", "Phanerozoic II" i "Holocene". Można powiedzieć, że The Ocean przez lata konsekwentnie przemierzał kolejne epoki geologiczne, jednocześnie coraz śmielej oddalając się od swoich muzycznych korzeni.

Są wydawnictwa, w przypadku których odbiorcy mają koncentrować się na teledyskach, okładkach i singlach, a historia nagrania kończy się na informacji o nazwie studia, producencie i kilku urządzeniach użytych podczas sesji. W przypadku "Muralesów & Karnawałów" byłoby to zdecydowanie za mało. Czteroutworowa EP-ka projektu Puhovsky.5 - Mazzoll Wojtczak Gos Tymański - przeszła bowiem drogę tak zawiłą, że sam proces jej powstawania stał się niemal równoległą opowieścią do zawartej na niej muzyki. Zaczęło się od kompozytorskiej podróży przez Luizjanę i Mississippi, później była sesja direct-to-disc na maszynie pamiętającej pierwszą połowę XX wieku, następnie całkowity reset i nagranie na analogową taśmę w Studiu S4 Radia Gdańsk, a finałem stało się tłoczenie winylu na historycznej linii produkcyjnej odnalezionej po latach w Zimbabwe. Dzięki autorowi projektu, Romanowi Puchowskiemu, możemy opublikować bardzo szczegółowy opis całego przedsięwzięcia, a przy okazji prześledzic także historię urządzeń, na których powstało finalne wydanie. Dzięki temu pokazujemy tę płytę od strony, której zwykle nie widać - od pierwszego pomysłu aż po odsłuch gotowego egzemplarza.

Dwa lata temu ekipa Chat Pile była bardzo wkurzona. Swoją złość, frustrację i poczucie, że świat już dawno skręcił w złą stronę, przelała na muzykę. Cztery lata temu było zresztą podobnie. Słuchając "Who Loves The Sun", szybko można dojść do wniosku, że niewiele się w tej kwestii zmieniło. Świat praktycznie każdego dnia podsuwa nam nowe powody do gwałtownych skoków ciśnienia. Muzycy z Oklahomy po raz kolejny mają więc sporo do wyrzucenia z siebie, ale znów robią to w sposób, którego zwyczajnie dobrze się słucha. Nawet jeśli nie jest to przyjemność, którą chciałbym polecać każdemu i o każdej porze dnia.

Wielu audiofilów czekało na tę informację od dawna. Francuska platforma streamingowa Qobuz oficjalnie wchodzi na polski rynek. Serwis, który od lat buduje swoją pozycję jako alternatywa dla największych dostawców muzyki na żądanie, rozpoczyna działalność w naszym kraju 23 października 2026 roku, przy okazji wystawy Audio Video Show w Warszawie. Polska jest dwudziestym siódmym rynkiem, na którym dostępny jest Qobuz. Użytkownicy otrzymują dostęp do katalogu liczącego ponad 100 milionów utworów w bezstratnej jakości dźwięku, od standardu CD po Hi-Res 24 bit/192 kHz, a także polskojęzycznego interfejsu, autorskich playlist, rekomendacji przygotowywanych przez redaktorów muzycznych i rozbudowanych materiałów poświęconych artystom oraz ich twórczości. Firma podkreśla również swoje podejście do wynagradzania muzyków i oznaczania nagrań generowanych przez sztuczną inteligencję.