Jeszcze kilkanaście lat temu typowy system stereo potrzebował właściwie dwóch rodzajów przewodów - interkonektu między źródłem a wzmacniaczem oraz kabli głośnikowych. Dzisiaj do tej listy dochodzą połączenia USB z przetwornikami i wzmacniaczami słuchawkowymi, Ethernet do streamerów, przewody optyczne i koaksjalne, wyjścia subwooferowe, a czasem również zwykły mini-jack, który wbrew przewidywaniom wcale nie zniknął z rynku. QED postanowił więc gruntownie odświeżyć Performance - jedną z najważniejszych i najpopularniejszych serii w swoim katalogu. Nowa generacja liczy 13 modeli i obejmuje zarówno klasyczne przewody analogowe, jak i znacznie rozbudowaną grupę połączeń cyfrowych. Największe nowości to całkowicie nowy kabel głośnikowy, dopasowane do niego mostki bi-wire i cztery warianty przewodów USB, dzięki którym seria ma obsługiwać nie tylko tradycyjne systemy hi-fi, ale również współczesne zestawy z komputerami, streamerami i zewnętrznymi DAC-ami.

W ostatnich latach niedrogie urządzenia stereo zaczęły obrastać w funkcje, które jeszcze niedawno były zarezerwowane dla znacznie droższych konstrukcji - streaming sieciowy, aplikacje, HDMI, obsługę serwisów muzycznych i rozbudowane przetworniki cyfrowo-analogowe. Yamaha R200A idzie w zupełnie inną stronę. To pełnowymiarowy amplituner stereo zaprojektowany przede wszystkim jako punkt wyjścia do budowy pierwszego klasycznego systemu hi-fi, z wejściem gramofonowym, kilkoma wejściami liniowymi, tunerami radiowymi i Bluetooth. Nie ma Wi-Fi, MusicCasta, HDMI ani cyfrowych wejść audio, a znajdujący się z tyłu port USB służy wyłącznie do aktualizacji oprogramowania. Można więc powiedzieć, że R200A jest współczesną wersją amplitunera w jego najbardziej tradycyjnym znaczeniu - wzmacniaczem z radiem, do którego użytkownik sam dobiera źródła, kolumny i ewentualne dodatki.

Moda na niewielkie wzmacniacze lampowe ma jeden zasadniczy problem - nie wszystkie współczesne kolumny chcą z nimi współpracować. Coraz bardziej rozbudowane układy głośnikowe, niska skuteczność i trudny przebieg impedancji sprawiają, że kilka lub kilkanaście watów nie zawsze wystarcza, nawet jeśli na papierze wszystko wygląda jeszcze rozsądnie. Davis Acoustics Renoir Evolution idą dokładnie w przeciwnym kierunku. To potężne, trójdrożne kolumny z 31-centymetrowym wooferem, ważące około 100 kg sztuka, ale jednocześnie oferujące skuteczność 94 dB i impedancję nominalną 8 Ω z minimum wynoszącym 5 Ω. Francuski producent wprost wskazuje więc, że nowy model powinien dobrze odnaleźć się również w systemach ze wzmacniaczami małej mocy, w tym konstrukcjami single-ended opartymi na triodach 300B, które zazwyczaj oferują około 8-10 W na kanał. Renoir Evolution mają zatem łączyć skalę i możliwości dużych pełnopasmowych kolumn z parametrami, które nie zmuszają właściciela do ustawienia obok nich potężnej tranzystorowej końcówki mocy.

Nothing rozwija swoją ofertę pełnowymiarowych słuchawek w dość nietypowym kierunku. Headphone (1) Pro to nowy flagowy model firmy, który z zewnątrz pozostaje wierny charakterystycznemu, częściowo przezroczystemu wzornictwu marki, ale największe zmiany ukryto w środku. Zamiast pojedynczego przetwornika zastosowano tu układ trzech różnych jednostek obsługujących poszczególne fragmenty pasma, a jedną z nich jest miniaturowy przetwornik xMEMS. Do tego dochodzą narzędzia do rozbudowanej korekcji brzmienia, specjalny tryb Flat EQ, strojenie przygotowane wspólnie z londyńskim Metropolis Studios, adaptacyjna redukcja hałasu i funkcje dźwięku przestrzennego.

Nie minęło wiele czasu od premiery iDSD GR 2, a iFi Audio już przygotowało jego specjalną odmianę. iDSD GR 2 MT, gdzie ostatnie litery oznaczają "Master Tuned", powstał we współpracy ze Steve'em Levinem - brytyjskim producentem muzycznym mającym w dorobku między innymi nagrania Culture Club, The Beach Boys, Gary'ego Moore'a i Motörhead. Nie jest to jednak standardowa edycja specjalna, w której cała różnica sprowadza się do nowego koloru obudowy, podpisu znanej osoby i kilku dodatkowych ustawień w menu. W GR 2 MT zmieniono część komponentów toru analogowego i sam laminat płytki drukowanej, a Levine przygotował dwa filtry cyfrowe dostępne wyłącznie w tej wersji. Punktem wyjścia pozostał zaprezentowany w czerwcu 2026 roku iDSD GR 2 - następca popularnego xDSD Gryphona, który iFi Audio potraktowało bardziej jako całkowicie nową konstrukcję niż kosmetycznie poprawioną kolejną generację. Urządzenie otrzymało między innymi nową architekturę przetwornika, w pełni zbalansowany tor wzmacniający, kolorowy ekran OLED z panelem dotykowym oraz obsługę najnowszych standardów transmisji bezprzewodowej. Sercem sekcji cyfrowej został Burr-Brown PCM1795 - układ z wyjściem prądowym, który pozostawił konstruktorom sporą swobodę w zaprojektowaniu następującego po nim toru analogowego.

Technics zaprezentował EAH-A1000 - nowe flagowe bezprzewodowe słuchawki wokółuszne, które zastępują w tej roli pokazane kilka lat temu EAH-A800. Producent nie ograniczył się jednak do odświeżenia konstrukcji, poprawienia redukcji hałasu i wydłużenia listy obsługiwanych funkcji. Najważniejszą nowością są opracowane specjalnie dla tego modelu 40-mm przetworniki Magnetic Fluid Driver, w których Technics wykorzystał rozwiązanie stosowane wcześniej między innymi w dokanałowych EAH-TZ700 i EAH-AZ100. Do tego dochodzą membrany z włókna węglowego, technologia SST zaczerpnięta z kolumn Technicsa, system adaptacyjnej redukcji hałasu i nowa konstrukcja pałąka z ramionami o nazwie Flow Arm.

Jeszcze kilka lat temu sprawa wydawała się przesądzona. Słuchawki przewodowe miały pozostać domeną audiofilów, muzyków i ludzi, którzy z jakiegoś powodu nie chcą pogodzić się z postępem, podczas gdy cała reszta świata miała przejść na Bluetooth i już nigdy nie oglądać się za siebie. Trudno było z tym dyskutować. Kabel zawsze był najbardziej irytującym elementem słuchawek - zahaczał o ubranie, plątał się w kieszeni, potrafił wyciągnąć pchełkę z ucha, a kiedy telefon zaczął pełnić rolę głównego źródła muzyki, dochodził jeszcze problem kompatybilności pilota na kablu z danym systemem operacyjnym. Wystarczyło raz pobiegać z przewodowymi dokanałówkami, aby brak tego ograniczenia zaczął jawić się jako oczywista przyszłość. Kiedy pojawiły się pierwsze naprawdę wygodne TWS-y, nikogo nie trzeba było już przekonywać. Wyjmujemy słuchawki z etui, wkładamy do uszu, muzyka gra, a telefon może zostać tam, gdzie był. Żadnego rozplątywania, żadnego przewodu pod kurtką, żadnej wtyczki. Kabel zaczął przypominać pozostałość z czasów, kiedy telefony miały fizyczne klawiatury, muzykę przenosiło się w formie plików między komputerem a odtwarzaczem, a aparat fotograficzny był osobnym urządzeniem, które zabierało się na wakacje razem z ładowarką i zapasem kart pamięci. Tymczasem w ubiegłym roku stało się coś dziwnego - sprzedaż słuchawek przewodowych zaczęła rosnąć! Co więcej, w tym roku gwałtownie przyspiesza. A przecież mamy audiofilskie kodeki, coraz lepsze akumulatory, multipointy i szereg innych argumentów, które powinny sprawić, że nikt nie zacznie na serio myśleć o powrocie do kabla. Niejeden zdziadziały miłośnik sprzętu hi-fi powie, że to tylko chwilowa moda. Ot, młodzi melomani i hipsterzy postanowili znów czymś się wyróżnić i teraz chcą, aby na szyi dyndał im cienki przewód, którego i tak nie mają do czego podłączyć. Ale nie. Trend jest bardzo wyraźny, a im głębiej wgryziemy się w temat, tym ciekawiej się robi.

Osoby czytające StereoLife trochę dłużej doskonale wiedzą, że jestem "mastodonowym ortodoksem" - wszystkie albumy do "Crack The Skye" włącznie uwielbiam i jestem wobec nich praktycznie bezkrytyczny. Do "The Hunter" i "Once More 'Round The Sun" po premierze wracałem bardzo często, ale z czasem właściwie przestałem po nie sięgać. Jeszcze mniejszy entuzjazm wzbudził we mnie "Emperor Of Sand". Z kolei "Hushed And Grim" do dziś trudno mi wysłuchać od początku do końca w jednym podejściu. I chyba właśnie po premierze tego albumu ostatecznie pogodziłem się z tym, że zespół, który nagrywał miażdżące utwory z "Remission" czy "Leviathana", należy już do przeszłości. W zeszłym roku, w tragicznych okolicznościach, odszedł też Brent Hinds, z którym relacje pozostałych muzyków od dłuższego czasu nie układały się zresztą najlepiej.

Kilkanaście lat temu temat przesyłania i poprawiania dźwięku z komputera wydawał się znacznie prostszy niż dzisiaj. Większość laptopów miała przeciętne wyjścia słuchawkowe, telefony wyposażano jeszcze w gniazda 3,5 mm, a zewnętrzny przetwornik USB był dla wielu melomanów pierwszym i najłatwiejszym sposobem na wejście w świat komputerowego audio. Wystarczyło, że małe pudełko potrafiło ominąć kartę dźwiękową w komputerze, przyjąć sygnał cyfrowy i dostarczyć do wzmacniacza lub słuchawek prawidłowy, neutralny dźwięk, a już miało rację bytu. Z czasem wymagania rosły. Pojawiły się pliki wysokiej rozdzielczości, DSD, wyjścia zbalansowane, coraz poważniejsze stopnie wzmacniające, zasilanie akumulatorowe, transmisja bezprzewodowa i rozmaite rozwiązania pozwalające kształtować brzmienie. Urządzenia, które kiedyś miały być po prostu lepszym wyjściem słuchawkowym do laptopa, przejęły funkcje kilku pełnowymiarowych komponentów i w wielu przypadkach zaczęły oferować parametry, o których ich starsi krewni mogli tylko pomarzyć. Dzisiaj za kilkaset złotych można kupić maleńke urządzenie, które obsługuje PCM i DSD, a do tego potrafi zaskakująco sprawnie poradzić sobie z pełnowymiarowymi słuchawkami. Doprowadziło to też do ciekawej sytuacji, bo skoro niedrogie przetworniki są, przynajmniej na papierze, tak dobre, to coraz trudniej uzasadnić istnienie większego i droższego urządzenia. Sama obsługa kolejnego formatu czy kilkadziesiąt miliwatów więcej już nie wystarcza. Można snuć opowieści o wspaniałym brzmieniu, ale ono także nie może być jedynym argumentem, jakim producent tego typu aparatury stara się kusić klientów. Najlepiej byłoby mieć w rękawie jeszcze kilka asów albo stworzyć DAC-a, który może pracować jako sprzęt biurkowy, w połączeniu z komputerem, albo mobilny, podłączony do telefonu za pomocą kabla lub przez Bluetooth z kodekami aptX Lossless lub LDAC i zasilany z własnego akumulatora. Koncepcja nie jest nowa, ale od czasu do czasu pojawiają się rozwiązania, które mogą wynieść ją na wyższy poziom. Takim dużym krokiem naprzód ma być iFi Audio iDSD GR 2.

Soul Note odświeża praktycznie cały podstawowy segment swojej oferty wzmacniaczy zintegrowanych. Do sprzedaży wchodzą A-0 ver.2, A-1 ver.2 i A-2 ver.2 - następcy konstrukcji, które przez ostatnie lata wyznaczały kolejne szczeble w katalogu japońskiej marki. Zachowano ich nazwy, charakterystyczne wzornictwo i ogólną hierarchię, jednak zmiany nie ograniczyły się do wymiany kilku podzespołów czy delikatnego dostrojenia znanych układów. W każdym przypadku inżynierowie Soul Note wrócili do najważniejszych sekcji wzmacniacza, przebudowując stopnie wyjściowe, układy polaryzacji i zasilanie, a w droższych modelach sięgając po rozwiązania opracowane dla flagowego A-3. Co ciekawe, nie zawsze przełożyło się to na bardziej efektowne liczby w tabeli danych technicznych. Najlepszym przykładem jest A-2 ver.2, którego moc nominalna jest niższa niż u poprzednika, ponieważ konstruktorzy świadomie postawili na większą wydajność prądową i lepsze zachowanie przy trudnym obciążeniu. Trudno o bardziej czytelny przykład podejścia Soul Note, gdzie od lat ważniejsze od specyfikacji wyglądającej dobrze w katalogu jest to, co zdaniem projektantów rzeczywiście przynosi korzyści podczas odsłuchu.